Yoochun-My-Sunshine

YooSu Fiction....หนี้รัก ละลายใจ

**ตอนที่ 15**

"เป็นยังไงบ้าง ชางมิน?"

ยูชอนนั่งลงข้างเตียงคนไข้ตอนสายๆ "โถ....คงจะเจ็บมากสินะ"

ชางมินไม่ได้ตอบอะไรกลับไป...เพราะกำลังนอนหลับ (...น้ำลายยืด)

"จริงๆ ก็อยากมาเยี่ยมตั้งหลายวันแล้วล่ะ..แต่ไม่กล้ามาซะที กลัวเจอจุนซูน่ะ..."

"ถ้าจุนซูเห็นหน้าฉันคงอารมณ์เสียแย่เลย..เค้ายิ่งบ่นว่าเกลียดฉันอยู่"

ชางมินขยับตัวเกาพุงสองสามที ส่วนยูชอนก็ยังบ่นอยู่คนเดียวต่อไป

"มันไม่น่าน้อยใจหรอชางมิน? คิดดูดิ ฉันแอบชอบเค้ามาตั้งสิบปีแล้วนะ..หลังๆ ก็ไม่แอบแล้วด้วย ถึงกับบอกรักกันตรงๆ ..เค้าก็ยังไม่เชื่ออีก หาว่ากวนตีนไปได้ ตกลงจุนซูเค้าแบ๊วหรือปัญญาอ่อนกันแน่เนี่ย ไม่เข้าใจเลยอ่ะ เฮ้อออออ~"

ยูชอนถอนหายใจยาวเหยียด...ชางมินขยับพลิกตัวหนี

"ไม่ได้เห็นใจคนหล่อแต่ป๊อดอย่างฉันเลยอ่ะ..อุตส่าห์รวบรวมกำลังจับจูบ ดันโดนตบซะหน้าเป็นรอยนิ้ว...ดูซิเนี่ย ตอนนี้ยังแดงเป็นผื่นอยู่เลยน้า"

"ถึงจุนซูจะชอบทำร้ายร่างกาย..แต่นี่มันตบหน้าเลยนะชางมิน มันเจ็บมากเลยนะ...ทำไมจุนซูถึงไม่เคยรักเค้าบ้างเลย เห็นหน้าไก่ๆ แบบนี้ก็ท้อเป็นเหมือนกันนะเว่ย!"

ยูชอนบ่นไม่เสร็จซะที ดีนะว่าชางมินอยู่ที่ห้องพิเศษ ถ้าอยู่ห้องรวมคงโดนคนไข้คนอื่นเอารองเท้าปาหัวไปแล้ว โทษฐานทำเสียงดังรบกวนคนไข้

"ทำไมจุนซูเค้าไม่ซาบซึ้งในความรักของฉันซะทีอ่ะ ชางมินนน"

"หรือว่าเค้าจะเกลียดฉันอย่างที่พูดจริงๆ" (T_T)

ท่ามกลางการหลับอุตุของชางมิน ยูชอนเบ๊ปากเหมือนจะร้องไห้ "แล้วจะทำยังไงต่อไปดี~"

"ฉันคงไปเจอหน้าจุนซูไม่ได้แล้วล่ะ ถ้าเค้าเกลียดฉันจริงๆ"

"มันเศร้ามากเลยนะชางมิน ฉันเสียใจมาก ก็เลย..."

ยูชอนล้วงบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาจากพื้น...มันคือ.....

กีตาร์ (- -")

"ขอฝากบทเพลงอำลาไปให้จุนซูหน่อยนะ"

แล้วผู้ชายอ่อนไหวอย่างกุ๊กไก่ปาร์คยูชอน ก็กระทำการดีดกีตาร์ร้องเพลงเศร้าสลดหดหู่ออกมา

"....Kiss  shita mama...sayonaraaaaaa~"

ยูชอนจบบทเพลงอันโหยหวนด้วยเสียงสะอื้นเล็กๆ

"เพลงเพราะใช่มั้ยล่ะ? ฉันแต่งเองเลยนะ....ฮึกๆๆ เค้าเสียใจนะชางมินนนนนน"

.

.

.

"เอ้า เก็บของได้แล้วไอ้เด็กกินเยอะ หมอบอกให้กลับไปพักที่บ้านได้แล้ว"

แจจุงกับจุนซูเดินเข้ามาในห้องคนป่วยที่เพิ่งผ่าตัดกระเพาะอาหารเสร็จ

"เออ กลับซะทีก็ดีนะพี่ เมื่อเช้าผมนอนไม่ค่อยหลับเลยอ่ะ"

"ทำไม ผีอำรึไง" แจจุงแซวก่อนจะเดินไปช่วยเก็บของ

"ป่าว...แค่ฝันว่าพี่ยูชอนมาเยี่ยม"

"จะบ้าหรอ!" จุนซูที่เมื่อกี๊ยังยืนนิ่งๆ เสียงดังขึ้นมาทันที "ไอ้หน้าไก่อ่ะนะ จะมาเยี่ยมแก ฉันไม่เห็นหัวมันมาหลายวันแล้ว ตั้งแต่..."

"อะไรหรอ?" แจจุงถาม เมื่ออยู่ดีๆ จุนซูก็เงียบไป

"ป่าวๆ ไม่มีอะไร" จุนซูรีบส่ายหัว "คนพรรค์นั้นน่ะ อย่าไปพูดถึงมันเลย"

"นี่ยังงอนไม่หายอีกหรอ แค่เรื่องจูบเนี่ยนะ" แจจุงสงสัย

"นั่นอ่ะดิ" ชางมินเสริมขึ้นมา "ขนาดพี่แจกับพี่ยุนโฮได้กันแล้ว เค้ายังเฉยๆ เล้ย"

"หุบปากไปเลยชางมิน เดี๋ยวได้ผ่าอีกรอบอ่ะแก"

แจจุงเสียงดังกลบเกลื่อนอาการเขิน...ไม่น่าเล่าให้พวกมันฟังเลยเหอะ ให้ตาย!

"แล้วฝันว่าไงบ้างอ่ะ?" จุนซูพยายามเปลี่ยนเรื่อง

"ฮั่นแน่! ไม่อยากพูดถึงแล้วจะอยากรู้เรื่องพี่ยูชอนทำไมมิทราบ"

"ฉันก็ถามไปงั้นๆ แหละ..เผื่อมันตายแล้วมาเข้าฝันแก ฉันจะได้เอาไปแทงหวย"

"แทงให้ตายก็ไม่ถูก เพราะในฝัน พี่เค้ายังไม่ตาย"

?????

"ผมฝันว่าพี่ยูชอนมาเยี่ยม มานั่งบ่นๆ อะไรก็ไม่รู้อยู่ข้างเตียง แล้วอยู่ดีๆ แกก็หยิบกีตาร์ขึ้นมาเล่น เพลงอะไรก็ไม่รู้ โหยหวนจริงๆ แถมร้องผิดคีย์อีกต่างหาก!"

"เออ เชื่อแล้วว่าฝัน" จุนซูเซ็งมาก "เป็นตุเป็นตะ ไร้สาระได้อี๊ก...ไอ้ยูชอนอ่ะนะ เล่นกีตาร์"

"จริงๆ นะ เค้ายังบอกเลย ว่าเพลงนี้แต่งให้พี่จุนซู"

"บ้าบอมาก!" จุนซูตบโต๊ะเสียงดัง ก่อนจะพึมพำออกมา "ถ้าจะมาง้อนะ...แค่เดินเข้ามาขอโทษก็พอแล้ว"

คนป่วยถึงกับส่ายหน้า

"แล้วใครไปปากไวด่าเค้าก่อนล่ะ"

"ก็มันมารุกฉันก่อน ฉันก็ตกใจดิ"

"อยากให้เค้ามาง้อ แต่ไม่ทำอะไรเลย จะได้อะไรมั้ยเนี่ย โด่ โทรไปบอกเค้าดิ"

"ไม่พูดกับแกแล้ว ชางมิน โป้ง!" จุนซูกลบเกลื่อนอีกครั้ง ก่อนจะวิ่งออกไปนอกห้อง

"น้องพี่นี่ตลกดีเนอะ พี่แจ" ชางมินหันมาทางอีกคนที่ยืนใจลอยอยู่

"ชางมิน แกว่าพี่เอาเครื่องทำไอติมไปขายใช้หนี้ไอ้หมีดีมะ?"

"อย่าเลย" ..คนนี้ก็หมกมุ่นเข้าขั้น ชางมินรีบส่ายหัวยืนยัน "เอาเครื่องทำไอติมไปขาย มีเงินใช้หนี้ก็จริง...แล้วหลังจากนั้นจะเอาอะไรเป็นอุปกรณ์ทำมาหากินล่ะครับ"

"ทำไงดีอ่ะ กำหนดใช้หนี้มันคือวันพรุ่งนี้แล้วนะ กลุ้มใจ"

"ตามมีตามเกิดแล้วกันพี่ เราทำเต็มที่แล้วนี่"

"เฮ้อออ"

แจจุงพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ถอนหายใจ เอาวะ มันต้องมีทางรอดสิน่า!

...ไม่งั้น ได้เป็นคนใช้ไอ้หมียุนไปทั้งชาติแน่ๆ แค่คิดก็สยองแล้ว (- -")

.

.
.

"ยูชอน"

......เงียบ

"ปาร์คยูชอน"

......ยังเงียบอยู่

"ไอ้ยูชอน!!!"

"หืม....พี่ยุนมีอารายยยย"

คนโดนเรียกสามครั้งค่อยๆ หันหน้ามามองอย่างหมดอาลัยตายอยาก

"แกเลิกทำหน้าเบื่อชีวิตใส่ตู้ปลาบ้านฉันได้แล้ว เดี๋ยวปลาทองในตู้มันจะเน่าตายหมด"

"ผมไม่เหลืออะไรให้สดชื่นในชีวิตแล้วอ่ะพี่...จุนซูเกลียดผม"

"สนใจทำไม ป่ะ ไปแต่งตัว" ยุนโฮออกคำสั่ง

"ไปไหนอ่ะ?"

"ก็ไปทวงหนี้ที่ร้านไอติมคิมX2 น่ะสิ"

"จุนซูเค้าไม่อยากเห็นหน้าผมอ่ะ" ...ยูชอนเริ่มหมกมุ่น

"ไม่อยากก็ต้องอยาก เพราะถ้าไม่มีเงินใช้หนี้ คนบ้านนั้นก็ต้องทำตามที่เราสั่งทุกอย่าง"

ยุนโฮหัวเราะในลำคอ ยูชอนมองดูแล้วส่ายหน้า

"พี่มีความสุขมากเลยหรอ ที่บังคับพี่แจจุงให้มาอยู่ด้วยได้ทั้งที่เค้าไม่เต็มใจ"

ยุนโฮนิ่งไปนิดหน่อย ก่อนจะทำหน้าตาไม่สนใจ

"ก็ถ้าทำให้อยู่ด้วยกันดีๆ ไม่ได้ มันก็ต้องหาวิธีมาบีบบังคับแบบนี้ล่ะ"

"กับพี่แจจุงเค้าคงยอม แต่กับจุนซู...ผมคงทำแบบพี่ไม่ได้หรอก" ...ดูดิ โดนตบกระเด็น

"เงินทำได้ทุกอย่างแหละ ยูชอน เชื่อพี่"

เมื่อเห็นญาติผู้น้องหันไปทำหน้าเซ็งสังคมอยู่ตรงหน้าตู้ปลาทองเหมือนเดิม ยุนโฮก็เลยต้องเรียกซ้ำ

"ไปได้แล้วยูชอน ไปแต่งตัว"

"ผมจะไปญี่ปุ่น"

"ไปทำไม?" ยุนโฮงงกับมันจริงๆ

"ไปอยู่กับแม่..ไปรักษาแผลใจ"

แล้วยูชอนก็ดึงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมาจากใต้โต๊ะ

"เฮ้ย!!! ทำไมมันรวดเร็วแบบนี้ล่ะ" หมีใหญ่ตกใจมาก

"ก็คิดมาหลายวันแล้วล่ะ...คิดว่าวิธีนี้คงจะช่วยทำให้ลืมจุนซูได้ เฮ้อออ~"

"กระเป๋าใหญ่เท่าบ้าน แกจะไปอยู่กี่ปีเนี่ย!" ...อดจะประชดไม่ได้จริงๆ

"ก็นานจนกว่าจะทำใจได้อ่ะ....ลาก่อนนะ พี่ยุนโฮ"

แล้วก็เดินไร้ชีวิตชีวาลากกระเป๋าออกไป ประหนึ่งโดนโหวตออกจากบ้านเอเอฟ(?)

"เฮ้ย ให้พี่ไปส่งที่สนามบินมั้ย?" ยุนโฮตะโกนไล่หลัง

"ผมไปแท็กซี่ดีกว่า..โชคดีนะพี่"

"เออ....." ยุนโฮกำลังอึ้ง

"ผมฝากดูแลจุนซูด้วยนะพี่ยุน ฮื้ออออออ"

แล้วก็จัดการโบกแท็กซี่ จนรถแล่นออกไปไกลแล้ว...ยุนโฮมองยูชอนแล้วครุ่นคิด

แล้วตัวเขาเอง ควรจะทำยังไงต่อไปดีล่ะ...

.

.
.

.

"สวัสดีค้าบ ร้านไอติมคิมx2 ยินดีต้อนรับค้าบบบ"

สามเสียงของพนักงานร้านประสานกันดังไปทั่ว

"ถึงจะเป็นวันสุดท้าย เราก็จะพยายามกันจนถึงวินาทีสุดท้ายใช่มั้ย จุนซู ชางมิน"

แจจุงหันไปถาม

"ใช่!" จุนซูตอบรับเสียงดังมาจากหน้าร้าน

"ใช่แล้ว!" ชางมินตอบมาจากหลังเคาน์เตอร์คิดเงิน (..เพราะยังเดินไม่ถนัด)

"ขยันกันดีมาก ถึงจะรู้ว่าทำไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดี"

เฮ้ย!!!

แจจุง ชางมิน จุนซูอุทานออกมาพร้อมกัน เมื่อคนที่พูดประโยคก่อนหน้า คือเจ้าหนี้หน้าหมีที่เดินอาดๆ เข้ามาในร้าน

"มาทำไมแต่หัววัน" แจจุงท้าวสะเอวถาม

"มาดูนายทำหน้าที่เจ้าของร้านเป็นครั้งสุดท้ายมั้ง" เจ้าหนี้กวนไปหนึ่งที ก่อนจะนั่งรออย่างอารมณ์ดี

"มันยังไม่ถึงเวลาจ่ายตังค์เลยนะ"

"ไม่เป็นไร ฉันนั่งกินไอติมรอก็ได้ ถือซะว่าอุดหนุนกันก่อนปิดร้านถาวร"

ยุนโฮตอบออกไป โดยไม่ทันมองว่าสายตาอีกสามคู่ ส่อแววแค้นเคืองแค่ไหน

"อ่ะ จะสั่งอะไรครับ"

จุนซูกระแทกเมนูวางที่โต๊ะ

ยุนโฮมองหน้า "วันนี้ยูชอนจะไปแล้วนะ"

"......"

"วันนี้ยูชอนจะไปญี่ปุ่น ดูท่าทางมันคงเสียใจมากที่โดนนายด่าไปวันนั้น..ถึงกับบอกว่าจะตัดใจ"

"มันก็เรื่องของเค้า" จุนซูตอบ "ผมไม่ได้สั่งให้เค้ามาชอบผมตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว หวังว่ากลับมาคงจะอาการดีขึ้นนะ"

"จะกลับมารึปล่าวก็ไม่รู้"

จุนซูชะงักไปทันที ใจหล่นวูบ "คุณหมายความว่ายังไง?"

"ยิ่งรักมาก ก็ยิ่งเจ็บมาก...ยูชอนอาจจะต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเมื่อตัดใจจากนายก็ได้"

จุนซูหน้าถอดสี "หมายความว่า...ยูชอนจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้วหรอ"

ยุนโฮส่ายหน้า เป็นคำตอบว่า....ไม่รู้เหมือนกัน

จุนซูอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แล้วก็เงียบไป ก่อนจะรับออเดอร์แล้วเดินหายเข้าไปในครัว

"ที่นายพูด จริงหรอ?"

แจจุงเป็นฝ่ายอดไม่ได้ ต้องเดินมาถามยุนโฮด้วยตัวเอง

"ฉันจะโกหกนายให้มันได้อะไรขึ้นมาหรอ แจจุง?" ยุนโฮย้อนถามกลับไป

"ก็โกหกเหมือนที่แกชอบทำประจำไงล่ะ"

"แล้วมันได้ผลมั้ยล่ะ"

แจจุงทนไม่ไหวกับหน้าตายิ้มเยาะของยุนโฮ เลยจะเดินหนี แต่ยุนโฮก็พูดลอยๆ ตามหลังมา

"ยูชอนมันเลือกทางเดินของมันแล้ว...แต่สำหรับเรา สัญญาก็ต้องเป็นสัญญานะแจจุง"

เจ้าของร้านไอติมเลยรีบหันมาตอบ

"รอให้ถึงวินาทีนั้นก่อนเถอะยุนโฮ...อย่ามั่นใจนักเลย ว่าตัวเองจะชนะ"

.
.
.
เพล้งงงง

เสียงแก้วแตกดังมาจากในครัว แจจุงกับชางมินเลยรีบเดินข้ามาดู

"ไม่เป็นไรๆ เค้าเก็บเอง ซุ่มซ่ามไปหน่อยน่ะ" จุนซูก้มลงจะเก็บเศษถ้วยไอติมที่ตัวเองทำแตก

แจจุงจับมือสั่นๆ ของจุนซูเอาไว้ "อย่าเลยจุนซู เดี๋ยวมันบาดมือ"

"มาพี่ เดี๋ยวผมเก็บให้เอง" ชางมินรีบอาสาเข้ามาช่วย

"พี่แจ" จุนซูพูดเสียงอ่อยๆ "ที่ยุนโฮพูด จริงรึเปล่า?"

แจจุงเหลือบมองเจ้าหนี้ที่นั่งกินไอติมอยู่ในร้าน ก่อนจะหันมาบอก "ก็น่าจะจริงนะ"

"ทำไมอ่ะ ทำไมยูชอนถึงต้องไปด้วย ไม่เห็นมันจะมาบอกลาอะไรซักคำ" จุนซูพูดออกมาเป็นชุด "ไหนบอกว่ารักเค้าไง...."

"จุนซู"

"พี่จุนซู"

แจจุงกับชางมินบีบไหล่ปลอบใจ เพราะรู้ว่าจุนซูรู้สึกยังไง

"แล้วจะมาพูดว่ารักทำไม มาวุ่นวายกับชีวิตเค้าทำไม มาทำให้รู้สึกดี....แล้วก็...แล้วก็...ไป"

จุนซูทำจมูกฟุดฟิด ตาเริ่มแดงๆ

"เค้าไม่เป็นไรหรอก เค้าไม่ได้รักไอ้ยูชอนบ้านั่นซะหน่อย"

"ไปเถอะ จุนซู"

...อยู่ดีๆ แจจุงก็พูดขึ้นมา

(ไปไหน????)

"ไปง้อพี่ยูชอนไงพี่ ผมว่าถ้าไปสนามบินตอนนี้ก็น่าจะยังทันนะ" ชางมินเสริมขึ้นมา

"หรอ?" จุนซู(ยังจะ)ถาม

"ถ้าจุนซูไปง้อ ยูชอนต้องกลับมาแน่ๆ พี่เชื่อ"

"ไม่ดีกว่า....ถ้ายูชอนเลือกที่จะไปเอง เค้าจะไปห้ามได้ไง"

"ถ้างั้น...ก็แค่ไปบอกลาก็ได้นี่นา"

....บอกลา...ทำไมมันเหมือนต้องจากกันตลอดไปจริงๆ เลยล่ะ

จุนซูส่ายหัวหนักแน่น "ไม่ๆ เค้าไม่ไปไหนทั้งนั้น วันนี้เราสามคนต้องช่วยกันหาเงินมาใช้หนี้ให้ครบ"

แจจุงยิ้มเศร้าๆ "ไม่เป็นไรหรอกจุนซู พี่กับชางมินรับมือไหวน่า รีบไปหายูชอนเถอะ"

"แต่ว่า...."

"อะไรจะเกิด..มันก็ต้องเกิดจริงมั้ย ชางมิน"

"ใช่"

"อะไรที่แก้ไม่ได้ เราก็ต้องทำใจ แต่อะไรที่พอแก้ได้ เราต้องรีบทำนะ"

จุนซูมองหน้าแจจุงและชางมินสลับกันไปมา จนเมื่อทั้งคู่พยักหน้าอีกครั้ง

จุนซูลุกขึ้นยืน ปลดผ้ากันเปื้อนออกจากตัวอย่างรวดเร็ว "แล้วเค้าจะรีบกลับมานะ"

แจจุงกับชางมินมองตามจุนซูที่รีบวิ่งไปสตาร์ทมอเตอร์ไซค์ ก่อนจะตะโกนตามหลัง

"ตามยูชอนกลับมาให้ได้นะ จุนซู!!!"

...แล้วก็เหลือแค่เราสองคน เฮือก!

แจจุงรีบวิ่งไปตักไอติมเสิร์ฟลูกค้า ส่วนชางมินก็รีบเข้าประจำที่

ขณะที่เผลอ ยุนโฮยักคิ้วให้ ก่อนจะชี้มือไปที่นาฬิกาข้อมือ เป็นเชิงว่าพอหมดวัน...จะได้เวลาใช้หนี้แล้ว

แจจุงขัดเคืองอยุ่ในใจ ไม่เคยรู้เลยว่า "เวลา" จะเป็นสิ่งที่สำคัญขนาดนี้

TBC.

ปล. สวัสดีค่ะ ช่วงนี้มาอัพช้าผิดปกติ..หวังว่าคงยังเข้ามาอ่านกันอยู่เนอะ ยอมรับว่าฟิคเรื่องนี้เป็นอะไรที่แต่งออกมาแล้วไม่ชอบใจตัวเอง (เรื่องแรกเลยนะเนี่ย ที่รู้สึกแบบนี้ 555+) อาจเป็นเพราะพลอตเรื่องมันมาจากคำพูดแค่ประโยคเดียว (ส่วนจะเป็นประโยคไหน ตอนหน้าจะมาบอกค่ะ อิอิ) ...ไว้เรื่องหน้าที่จ่อคิวอยู่จะแก้ตัวใหม่ เอาพลอตแน่นๆ เลยค่ะ เอิ้กกกก

 ตอนหน้าจบแล้ว..มาลุ้นกันนะคะ ว่าจุนจะตามปาร์คทันมั้ย? แล้วคุณนายแจจะกลายเป็นคนใช้จริงรึป่าว? ของแบบนี้มันต้องรอจนนาทีสุดท้ายค่ะ

Happy ลอยกระทง Day นะคะ !!!!