Be hide – Step 1

 

คนเราชอบที่จะซ่อนความรู้สึก...

 

ผมก็เหมือนกัน

.

.

.

“หันมาทางนี้สิอูยอง”

 

นิชคุณสะกิดเรียกเด็กกางเกงวอร์มสีเหลืองที่นอนหันหลังอยู่ให้หันกลับมา มือขาวยื่นโทรศัพท์ออกไปจนสุดแขน อูยองท้าวแขนหันมองแล้วยิ้มหวานให้กล้อง

 

นิชคุณอมยิ้ม อูยองในรูปเหมือนอาตี๋น้อยน่ารักน่าชัง...

 

“พี่คุณจะทำอะไรน่ะ!!”

 

ผมเข้าไปยื้อแย่งบีบีในมือพี่คุณ แต่ผมตัวเล็กกว่านี่ ทำอะไรเค้าไม่เคยได้หรอก

 

“นี่ไง ท๊าดา~”

 

“รูปนี้ผมตาตี่จะตายพี่คุณ ลบออกเหอะ” ผมเขย่าแขนรุ่นพี่ร่วมวง แต่เหมือนเค้ายังจดจ่อกับการพิมพ์ประโยคบรรยายภาพเพื่อทวีต ปากแดงๆ นั่น กำลังพึมพำประโยคภาษาอังกฤษ

 

“พี่เขียนว่าไรบ้างอ่ะ หือออ อย่านินทาผมเชียวนะ”

 

นิชคุณเหลือบมองท่าทีเอาจริงของเด็กแก้มบวมแล้วอมยิ้ม มือใหญ่เลื่อนมาขยี้ผมของอูยองจนเจ้าตัวต้องหดคอหนี

 

…ผมชอบ ชอบสัมผัสของพี่คุณ..ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าพี่เค้าไม่คิดอะไรมากไปกว่าเอ็นดูน้อง..

 

“อูยองนี่นะ”

 

คนตัวเล็กกว่าหันไปมองคนพูดอย่างตั้งคำถาม

 

“อูยอง...ทำไมถึงได้ตลกแบบนี้นะ”

.

.

.

ตลก

 

ผมไม่ใช่คนตลกอย่างที่คนอื่นคิด

 

“เอ้า พี่ซื้อมาฝาก”

 

“ว้าวววววว” กลิ่นหอมของไก่ทอดที่ลอยออกมาจากถุงตรงหน้าทำเอาผมตาเป็นประกายอย่างไม่รู้ตัว “ขอบคุณนะพี่คุณ กินแล้วนะ อ๊ะ...ชานซอง!!!!!!”

 

ทอร์นาโดแซ่ฮวางพัดเอาไก่ที่ผมใช้นิ้วโป้งและนิ้วชี้หนีบไว้ เข้าปากตัวเองเฉยเลย

 

“นั่นพี่คุณซื้อมาฝากฉันนะ!” ผมใช้แขนเล็กๆ รัดคอชานซอง แต่ช้าไปแล้ว มันกลืนไก่เข้าไปทั้งชิ้นแล้ว - -“

 

“อูด้งกินคนเดียวไม่หมดหรอก” ชานพูดขึ้นมาลอยๆ แล้วจับไก่ชิ้นที่สามยัดเข้าปาก

 

ผมเบ้ปากมองหน้าพี่คุณอย่างเรียกร้องความเห็นใจ แต่เขาเอาแต่นั่งขำ

 

“อ่ะ” คงเพราะเห็นผมทำหน้ามุ่ย พี่คุณเลยหยิบชิ้นไก่ทอดมาจ่อที่ปากผม

 

“......”

 

“พี่ป้อนนะ ไม่กินหรอ อ่ะ อ้ามมมม”

 

ผมรู้สึกร้อนๆ ที่หน้าชอบกล แต่ก็ตัดสินใจอ้าปากงับสิ่งนั่น

 

หืม? ทำไมรู้สึกเหมือนอ้าปากงับอากาศ อ้าว พี่เขายื่นไก่ไปเข้าปากชานซองซะงั้น “พี่คุณ!!!!”

 

“555555 ก็เห็นอูยองนั่งเฉยๆ พี่ก็นึกว่าไม่อยากกินแล้ว”

 

“ทำไมชอบแกล้งนักนะ” ผมก้มหน้าพึมพำกับตัวเอง ก่อนที่มือหนาและอบอุ่นจะวางแปะที่หัวของผมและขยี้ไปมา

 

“ก็ตอนอูยองทำหน้างอนๆ มันตลกดีนี่นา” ผมรีบหลบตาทันทีที่มองหน้าพี่คุณ เวลาผมเห็นพี่คุณยิ้มหัวใจผมมันเต้นแรงเกินไป ผมกลัวพี่เขาจะรู้สึก

 

“อ่ะ พี่ซื้อมาสองกล่อง กล่องนี้ให้อูยองกินคนเดียวเลยนะครับ”

 

ผมรับกล่องอาหารโปรดไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง พี่คุณหันกลับไปจัดการชานซองที่เหมือนจะเข้ามาระรานส่วนของผมจนเจ้าหมียักษ์ต้องวิ่งแจ้นหอบไก่ทอดส่วนของตัวเองเข้าไปกินคนเดียวในครัว

 

“ขอบคุณครับพี่คุณ” ผมกินของที่พี่เค้าซื้อมาให้ รสชาติของมันอร่อยมากๆ

 

“พี่ชอบดูอูยองกินนะ กินอะไรก็ดูน่าอร่อยไปหมดเลย”

 

…..คงไม่ได้หมายความว่าเวลากินหน้าผมดูตลกใช่ไหม….

 

“ดูไปดูมาก็ตลกดี”

 

T____T

 

“ไอ้คุณ ไปไหนมาวะ” พี่แทคยอนเดินออกมาจากห้อง แล้วก็คว้าไก่ไปจากมือผมอีกแล้ว คนพวกนี้ ทำไมชอบแกล้งผมนักนะ

 

“ไปหาพี่จินยอง คุยเรื่องโปรเจคใหม่”

 

ผมไม่สนใจพี่แทคหรอก ยังเหลือไก่อีกตั้งหลายชิ้นในกล่องที่พี่คุณซื้อมาให้ผม(คนเดียว) ผมรีบเคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนใครจะมาแย่งไปอีก ได้ยินพี่แทคถามพี่คุณว่าโปรเจคอะไร

 

“We got married...”

 

ตึก!

 

ไก่ในมือผมร่วงลงพื้น พี่ชายร่วมวงทั้งสองคนหันมามอง

 

“มือผมลื่นอ่ะ” ผมใช้ข้อมือถูๆ พื้นที่เลอะน้ำมันจากไก่ทอด “อ่า น่าสนุกจังเลยนะพี่คุณ รายการนั้นน่ะ...มันต้องแต่งงานกันใช่มั้ย แล้วผู้หญิง..”

 

“วิคทอเรียวง Fx ..อูยองรู้จักใช่มั้ย”

 

ผมส่ายหัวแรงๆ “ไม่รู้จักฮะ ในFxรู้จักแค่ซอลลี่คนเดียว..แต่วิคทอเรียนูนาก็....ก็น่ารักดีนะ”

 

พูดเสร็จผมก็ก้มหน้าก้มตากินไก่ ตอนนี้รสชาติของมันไม่อร่อยเลย อันที่จริง ผมไม่รับรู้รสชาติของมันตั้งแต่ได้ยินเรื่องนี้ ทำไม ทำไมต้องเป็นรายการนั้นด้วย

 

“ก็ดีนะคุณ ในวงนั้นนายชอบวิคทอเรียที่สุดไม่ใช่หรอ?” พี่แทคที่นั่งเอนหลังกับโซฟาเอ่ยถามขึ้นมา

 

ผมแอบเงยหน้าขึ้นมารอฟังว่าพี่เค้าจะตอบว่าไง แต่พอหันไปก็เจอสายตาของพี่คุณที่มองอยู่พอดี มองผม?

 

“เค้าก็สวยดี..ฉันว่า..”

 

“ชานซองงงง!!!! นายเอาถุงน้ำจิ้มไปด้วยหรอ!!”

 

ผมรู้ว่ามันเสียมารยาท ตะโกนออกมาตอนที่พี่เค้าพูดกันอยู่แบบนั้น แต่ผมทนฟังต่อไม่ได้ ระหว่างที่วิ่งเข้าไปในครัวผมพยายามจะไม่ร้องไห้ ต้องไม่ร้องไห้สิอูยอง นายไม่ได้คิดอะไรกับพี่คุณซะหน่อย ไม่ได้คิด..

.

.

.

 “ไม่ได้คิดแน่นะ?” จุนโฮถามและขมวดคิ้ว

 

“แน่ดิ” ผมตอบเสียงต่ำ จุนโฮคิดได้ไงว่าผมจะแอบชอบวิคทอเรีย -*-

 

“ก็เห็นนายทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ตอนพี่คุณจับมือนูน่า...”

 

“อิจฉาต่างหาก” ผมแลบลิ้นใส่ หวังว่าจุนโฮคงเดาไม่ออกนะว่าผมอิจฉาใคร

 

เราสองคนเพิ่งกลับจากไปอัดรายการ We got married เป็นตอนที่พี่คุณพาวิคทอเรียไปคาราโอเกะแล้วให้ผมกับจุนโฮไปเป็นตัวป่วน ตอนผมได้ยินสคริปท์ครั้งแรกผมถึงกับร้อง เฮอะ เสียงดังลั่นในใจ

 

“ผมไม่ไปได้มั้ยฮยอง” ตอนนั้น ผมขอร้องพี่มินแจต่อหน้าเพื่อนในวงเอาดื้อๆ

 

“ก็ ก็..” ทำไมทุกคนมองหน้าผมแบบนั้นล่ะ “โหย ให้ผมไปกับจุนโฮสองคนเนี่ยนะ จุนโฮยิ่งชอบเล่นมุขแป๊กอยู่ ผมก็เหนื่อยแย่ดิ ไม่เอาอ่ะ ผมไม่ไปหรอก ไม่ไปๆๆๆๆๆๆ”

 

“นิกคุณเลือกนายคนแรกเลยนะ” ผมหยุดดิ้นพราดๆ เป็นเด็กสามขวบเมื่อได้ยินชื่อนี้

 

 

 

..พี่คุณ..เลือกผมคนแรก

 

“นิกคุณบอกว่า อูยองน่ะ ตลกที่สุดแล้ว”

.

.

.

เออ ตลกก็ได้วะ...

 

อย่างน้อย เขาก็ยังนึกถึงผมบ้าง ถึงจะแค่คิดถึงความตลกของผมก็เถอะ

 

“อูยอง นั่งหลับอีกแล้วนะ อย่าบอกนะว่าที่ยังไม่นอนเพราะรอพี่อยู่น่ะ”

 

เสียงเพราะๆ ของพี่คุณดังขึ้นพร้อมร่างสูงที่เดินข้ามชานซองที่นอนแผ่อยู่พื้นห้อง สัมผัสที่คุ้นเคยเมื่อมือใหญ่เอื้อมมาขยี้ที่หัว

 

“รออะไรกันล่ะ” ผมขยี้ตาอย่างงัวเงีย “ผมดูทีวีอยู่”

 

“ดูทีวี?” พี่คุณทิ้งตัวลงบนโซฟาข้างๆ ผม แขนยาวยังเอื้อมมาขยี้หัวผมเล่นไม่หยุด “แล้วทำไมถึงตาบวมแบบนี้ล่ะ หืม”

 

“ตาผมมันบวมแบบนี้มาตั้งแต่เกิดแล้วล่ะ” ผมตอบส่งๆ แล้วเอนตัวลงไปอิงกับพี่คุณ แต่..

 

“นี่พี่ไปกินเหล้า?”

 

“นิดหน่อย”

 

“ดึกป่านนี้นะหรอครับ?”

 

“เป็น Private Club น่ะ แฟนคลับไม่เห็นหรอก อูยองไม่ต้องเป็นห่วง รีบนอนเถอะ”

 

“ไม่อ่ะ ผมจะดูทีวี” ผมตอบห้วนๆ

 

“งั้น เดี๋ยวพี่ดูเป็นเพื่อน” พี่คุณเองก็ไม่ยอมลุก

 

“ไม่ต้องเลย ตัวเหม็นเหล้าขนาดนี้ยังมานั่งเบียดผมอยู่ได้ ออกไปเลย”

 

พี่คุณหัวเราะอารมณ์ดีตอนที่ผมทำท่าผลักเขา ไม่หรอก คงอารมณ์ดีเพราะไปเที่ยวมาน่ะสิ

 

“ว่าแต่พี่ เราน่ะ อาบแล้วหรอ?”

 

“ยัง..........แต่ผมล้างหน้าแล้วนะ ตัวผมก็ไม่ได้เหม็นซะหน่อย ดมดิๆ หอมจะตาย”

 

พี่คุณเบ้ปากแล้วทำจมูกฟุดฟิดๆ อยู่แถวต้นคอของผม “เล่นซนมาทั้งวัน ยังไม่ยอมอาบน้ำ”

 

“ผมไม่ใช่เด็กแล้วน้า....แล้วนี่ฮยองไปเที่ยวกับพี่แทคหรอ? วันนี้พี่แทคถ่ายละครนี่นา”

 

“เปล่า พี่ไปกับวิคทอเรีย”

 

“.........” ผมแทบไปต่อไม่เป็น

 

“ไป ไปถ่ายรายการหรอครับ?”

 

“ไม่หรอก พี่พาวิคไปเที่ยวน่ะ เขาบอกพี่ว่าอยากลองเที่ยวกลางคืนดูบ้าง”

 

ผมควรจะตอบว่าอะไรดีล่ะ “ก็..ก็ดีนะครับ จะได้สนิทกัน”

 

“อูยองนอนเถอะ ป่ะ ไปนอนห้องพี่ก็ได้”

 

ผมขืนมือพี่คุณที่กำลังดึงแขนผมให้ลุกขึ้น “ไม่เป็นไรครับ ผมไปนอนกับจุนโฮดีกว่า”

.

.

.

“นิชคุณไม่อยู่ ความร่าเริงของนายมันหายไป 50% เลยนะอูยอง”

 

จุนโฮเดินมานั่งข้างๆผมที่ตอนนี้กำลังนั่งเท้าคางอยู่บนโต๊ะกินข้าว

 

“ไม่เกี่ยวกับพี่คุณซะหน่อย ช่วงนี้งานเยอะจะตายจะให้เฮฮาร่าเริงอยู่ตลอดเวลาได้ไง”

 

“บ่นเยอะขนาดนี้คงไม่เป็นไรมั้งเนี่ย”

 

“จุนโฮ ทั้งทำงาน ทั้งถ่ายละคร มันเหนื่อยยยยยยย T_T”

 

“เออ เข้าใจ” หนุ่มตาตี่ยื่นข้าวกล่องที่อุ่นแล้วให้ผม “อ่ะ ฉันขับรถไม่เป็น พานายออกไปกินข้าวข้างนอกไม่ได้ พี่คุณก็ไม่อยู่ กินได้นะ?”

 

“อืม” ผมตักข้าวเข้าปาก แต่ก็ยังคิดถึงพี่คุณ ตอนนี้พวกเราทั้งกลุ่มแยกกันทำงาน ผมกับพี่แทคถ่ายละคร ส่วนพี่คุณ..พาวิคทอเรียไปถ่าย We got Married ที่เมืองไทย

 

“ก็แค่แต่งงานหลอกๆ น่าอูยอง”

 

จุนโฮที่ตอนนี้เหมือนจะเข้าใจอะไรนิดๆ แล้ว พูดขึ้นมา

 

“แต่คู่ที่เค้ารักกันจริงๆ เพราะรายการนี้ก็มีนะ”

 

“คู่ไหน?” จุนโฮหรี่ตา หรี่ทำไม แค่นี้ก็จะปิดอยู่แล้ว

 

“ไม่รู้ดิ เกิดไม่ทัน แต่มีจริงๆ แล้วกันน่า”

 

“นายก็แค่อิจฉาที่พี่คุณดูแลนูน่าจนไม่มีเวลามาเล่นกับนายเหมือนเดิม จริงมั้ยอูยอง”

 

“ก็ คงงั้นมั้ง” ผมก็แค่หวัง หวังว่าตัวเองจะ “แค่” รู้สึกแบบที่จุนโฮพูด

 

ทั้งที่รู้ ว่ามันไม่ใช่

.

.

.

“ยิ้มแก้มป่องเลยน้า พอจะได้ไปเที่ยวอ่ะ”

 

ผมเดินไปให้พี่แทคหยิกแก้ม “อืม เดี๋ยวให้พี่คุณซื้อขนมมาฝาก”

 

“เฮ้ คุณ วันหลังนายไปชอปปิ้งกับฉันบ้างดิ อยากกินข้าวฟรีอ่ะ”

 

“โฮ่ววว ไปกันเหอะพี่คุณ” ผมรีบดันหลังคนพี่ที่ยืนหัวเราะให้ไปขึ้นรถ

 

วันนี้ผมยิ้มไม่หยุดเลย ยิ้มแรกในรอบอาทิตย์ ผมบอกใครไม่ได้หรอกว่าผมดีใจมากแค่ไหนที่พี่คุณกลับมา ที่พี่คุณชวนผมออกมาเดินเที่ยว ที่พี่คุณกลับมาเป็นพี่ชายที่น่ารักของผมเหมือนเดิม

 

..แค่วันที่ไม่มี We got married  (-*-)

 

“ซื้อกลับไปฝากชานซองมั้ยพี่คุณ?” ผมหันไปถามหลังจากที่เรากินไอติมกันเสร็จแล้ว แน่นอน พี่คุณจ่าย^^

 

“เอาสิ เดี๋ยวพี่ขอแวะร้านโน้นแป๊บนึงนะครับอูยอง”

 

“เครื่องประดับ?”

 

“พี่อยาก...จะซื้อสร้อยให้วิคทอเรียน่ะ”

.

.

.

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

ผมตะโกนบอกคนที่หน้าประตูด้วยเสียงยานคาง “ผมไม่หิว ผมไม่กิน”

 

“อูยอง เปิดประตูให้พี่คุณหน่อยสิครับ”

 

ชริ

 

ทำเป็นชวนไปกินข้าวข้างนอก ที่แท้ก็หลอกให้ผมไปช่วยเลือกของขวัญให้วิคทอเรีย

 

“พี่คุณมีอะ.....???”

 

น้ำเสียงเหวี่ยงๆ พร้อมกับการกระชากประตูออกอย่างแรงของผมหยุดชะงักเมื่อเห็นของในมือของคนตัวสูง

 

“สำหรับอูยองนะครับ”

 

“นี่มัน.....” กล่องจากร้านเครื่องประดับ “พี่คุณไม่ได้ซื้อให้นูน่า?”

 

“พี่ไปซื้อกับอูยอง มันก็ต้องเป็นของอูยองสิครับ”

 

ผมรับกล่องนั้นมาถือไว้พร้อมกับกลั้นยิ้ม บอกไม่ถูก หัวใจผมพองคับไปหมดแล้ว

 

“แกะดูสิครับว่าชอบมั้ย”

 

“ทำไมกล่องมันเบาๆ อ่ะ” ผมทำท่าเขย่าแก้เก้อ แล้วค่อยๆ แกะกระดาษห่อสีหวานออกจากกล่อง

 

ปุ๊ง

 

“เฮ้ย!”

 

ผมร้องเสียงดังด้วยความตกใจ เพราะพอเปิด ตุ๊กตาโบโซ่หน้าตาหน้าเกลียดก็เด้งออกมา

 

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆ” พี่คุณหัวเราะเสียงดัง เอามือกุมท้อง เขาแกล้งผมได้

 

“ดูทำหน้าเข้าสิ ตลกมากอ่ะอูยอง”

 

ถ้าเป็นครั้งก่อนๆ ที่โดนแกล้ง ผมคงทำเสียงดังโวยวาย กระโดดเหยงๆ แล้ววิ่งไปฟ้องคนอื่นๆ ว่าโดนพี่คุณแกล้ง แต่ครั้งนี้ ผมไม่มีแรงจะทำอะไร

 

มันเหมือนคนที่หิวข้าวจนแทบจะตาย แล้วมีคนมาเทอาหารที่กำลังจะกินทิ้งไปต่อหน้า

 

“ตลกมากมั้ยครับ?”

 

“..........”

 

“พี่ชอบมองผมเป็นตัวตลก เห็นทีไรก็ขำก็หัวเราะ”

 

“อูยอง...” นิชคุณหน้าเครียดขึ้นมาเมื่อเห็นหางตาของผมชุ่มไปด้วยน้ำ “พี่ไม่เคย..”

 

“พอเถอะ!”  ผมปัดมือนิชคุณที่กำลังจะแตะลงบนบ่าของผม

 

“พี่เลิกแกล้งผมได้แล้ว สนุกกันมากแล้วเคยคิดบ้างไหมว่าผมรู้สึกยังไง ใช่ ผมตลก ผมมันน่าขำ น่าหัวเราะ แต่ผมไม่อยากเป็นของเล่นของคุณฮยองแล้ว ไม่อยากถูกมองเป็นสิ่งของไม่มีหัวจิตหัวใจ ไร้ความรู้สึก จะแกล้งอะไรก็ได้”

 

“อูยอง พี่ขอโทษ”

 

ปัง!

 

ผมกดล็อคประตูแล้วร้องไห้ออกมาอย่างเต็มที่ แม้จะเสียงพี่คุณเคาะประตูรัวๆ แต่ผมไม่สนใจแล้ว ผมเหนื่อย เหนื่อยเกินกว่าจะมองเห็นหน้าเขาได้

 

ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะทนได้ถึงเมื่อไหร่

.

.

.

มันไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย

 

ผมไม่คุยกับพี่คุณมาเกือบ2อาทิตย์แล้ว ผมใช้โอกาสที่กำลังเร่งถ่าย Dream High เป็นการหลบหน้าเขา ไม่รับสาย และทุกครั้งที่เจอกันที่บ้าน ผมก็จะเกาะติดพี่แทคตลอด ผมไม่อยากทำแบบนี้เลย ไม่อยากทรมานกับความรู้สึกรักของตนเอง เพราะสุดท้าย พี่คุณก็คือเพื่อน คือสมาชิกในวงที่ยังต้องทำงานร่วมกันต่อไป

 

“อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเลยนะเนี่ย” มินแจฮยองโผล่เข้ามาตอนพวกเรากำลังกินข้าว

 

“แน่ล่ะ วันนี้ฮยองต้องมารับพวกเราไปทำงานนี่ จุนซูมันปลุกผมไปอาบน้ำตั้งแต่เช้า” พี่แทคบ่นเสียงดัง

 

“อยู่พร้อมหน้ากันก็ดีแล้ว จะได้แจกตารางงานของเดือนนี้” มินแจฮยองไล่งานเดี่ยวของแต่ละ ทั้งงานถ่ายแบบ ออกรายการทีวี...

 

“นิชคุณ เดี๋ยวต้องไปเมืองไทยกับวิคทอเรียอีกรอบนะ” ผมไม่ได้หันไปมอง แต่จากหางตาเห็นพี่คุณพยักหน้ารับคำมินแจฮยอง

 

“ส่วนของอูยอง จบ Dream High กับโชว์เคสแล้วก็ต่อด้วย We got married เลยนะ”

 

“หมายความว่า อูยองต้องเป็นแขกรับเชิญของผม?” พี่คุณถามขึ้น ผมกลั้นหายใจ

 

“อ้าว นี่ยังไม่มีใครรู้หรอ อูยองคือ We got married คู่ต่อไป ....อูยองกับไอยู”

 

“เฮ้ย!”

 

หลายเสียงประสานกัน ก่อนพี่จุนซูจะเข้ามากอดคอผม ชานซองกับจุนโฮแซวผมไม่หยุดเรื่องกำลังจะได้เป็นว่าที่เจ้าบ่าว มีแค่พี่คุณคนเดียว ที่เดินหนีออกไปจากห้อง เขาขับรถออกไป ผมไม่รู้ว่าไปไหน

 

ผมพยายามแล้วนะ ถ้านี่จะเป็นทางออกของความรู้สึกตัวเอง

 

ผมพยายามแล้ว

.

.

.

.

.

 

 

 

Be hide – Step 2

 

คนเราชอบที่จะซ่อนความรู้สึก...

 

ผมก็เหมือนกัน

.

.

.

“อ้าว นิชคุณ” พี่จินยองร้องทักเมื่อผมไปหาถึงห้องทำงาน

 

“ไหนพี่บอกว่าถ้าผมยอมแลก อูยองก็จะไม่ได้เล่นไง”

 

พี่จินยองหุบยิ้มเมื่อเห็นหน้าตาบึ้งตึงของผม

 

“พี่จำได้ ว่าเคยสัญญาอะไรกับนายไว้ก่อนที่ We got married คุณทอเรียจะเริ่มถ่ายทำ”

 

“ผมนึกว่าโปรเจคที่วางตัวอูยองไว้จะล้มเลิกไปแล้ว”

 

“ใช่ มันล้มเลิกไปแล้ว” พี่จินยองทำหน้าเครียด “แต่อูยองเป็นคนขอมาเล่น We got married เอง เขาบอกว่าอยากคู่กับไอยู”

 

“..........”

 

“เป็นคำขอของอูยองเองนะนิชคุณ แล้วตอนนี้เรทติ้ง Dream High คู่ของพิลซุก-เจสัน ก็ดังมาก พี่ก็เลย..”

 

“ครับ ผมเข้าใจ”

 

ผมข่มความโกรธแล้วเดินออกมาดื้อๆ เป็นครั้งแรกที่ผมเสียมารยาทกับผู้ใหญ่ แต่ตอนนี้ผมทนไม่ไหวแล้ว

 

...ทั้งที่ผมทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้เขาต้องมาออกรายการนี้

.

.

.

“พี่คุณ”

 

อูยองพูดได้แค่นั้นก่อนจะโดนผมดึงแขนลากขึ้นรถ เราไม่ได้พูดอะไรกันเลยตลอดทาง อูยองเอาแต่นั่งเงียบ ปากบางเม้มเข้าหากันจนเห็นแก้มป่องชัดเจน ส่วนผมก็ขับรถไปด้วยใบหน้าบึ้งตึง บ้าจริง ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะไปไหน

 

ผมตัดสินใจจอดรถตรงข้างทางหลังจากขับมาได้สักพัก

 

“พี่คุณเอาแต่ใจมากเลยนะครับ” อูยองพูดขึ้น ตามองไปข้างหน้า ผมเสียอีกที่เป็นฝ่ายโน้มหน้าหันมามองเขาใกล้ๆ

 

“เมื่อเช้าพี่คุณหายไปจนพวกเราต้องแคนเซิ่ลรายการ พอผมไปถ่ายละคร พี่คุณก็พาผมออกมา..”

 

“งั้นพี่ขอทำตามใจอีกอย่างได้ไหมอูยอง?”

 

ตาเรียวเหลือบมองผมอย่างตั้งคำถาม

 

“ยกเลิกรายการ We got married กับไอยู พี่ขอร้อง”

 

คิ้วเล็กขมวดมุ่น

 

“พี่คุณมีปัญหาอะไรกับรายการนี้ ยังไง คู่ของผมก็ดังไม่เท่ากับของพี่คุณอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกครับ..”

 

“พี่ไม่ได้ห่วงเรื่องนั้น!”

 

ผมขึ้นเสียงจนอูยองหน้ามุ่ย “พี่ก็แค่...แค่..”

 

ผมควรจะพูดออกมาดีไหมนะ

 

“พี่หวงอูยอง ไม่อยากให้อูยองไปใกล้ชิดผู้หญิงคนไหน”

 

“.......”

 

“พี่รักอูยอง รักมากกว่าพี่น้อง มากกว่าเพื่อน”

 

“.....พี่คุณ”

 

“รังเกียจใช่มั้ย? พี่เข้าใจ” ผมพูดเบาจนแทบไม่ได้ยินเสียงตัวเอง จบแล้ว พูดออกไปแบบนั้น ความเงียบครอบคลุมเราทั้งสองอยู่หลายนาที ไหล่ผมลู่ตกหัวก้มจนแทบจะชนพวงมาลัยรถ

 

 

 

“ไอยูเค้าไม่ว่างถ่ายรายการกับผมแล้วล่ะครับ”

 

ผมหันควับไปมองอูยอง

 

“น้องเค้าเพิ่งบอกผมวันนี้เอง บางที เขาอาจจะไม่อยากแต่งงานหลอกๆ กับผมก็ได้”

 

“อูยอง...” ผมเพ้อออกมา

 

“ผมไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย เมื่อกี๊ พี่คุณบอกรักผม”

 

แก้มอิ่มของอูยองเป็นสีแดงนิดๆ ตอนที่สบตากับผม มันดึงดูดจนผมแทบละลาย

 

“อื้อออ”

 

ผมประคองแก้มนิ่มด้วยมือทั้งสองข้าง ดึงเข้ามาจูบที่ปากอย่างนิ่มนวล ถึงกลัวว่ากลีบปากบางนั่นจะช้ำ แต่รสชาติหอมหวานก็ทำให้ผมถอนจูบไม่ได้ ลิ้นชื้นของอูยองที่เกาะเกี่ยวกันกับลิ้นผม อูยองจูบตอบได้อย่างไร้เดียงสาน่ารักน่าชัง

 

“พี่คุณอ่า...”

 

เจ้าตัวเล็กครางเสียงอ่อยจนผมต้องก้มลงไปจุ๊บเร็วๆ ที่ปากบางอีก 1 ที

 

ผมดึงเขาเข้ามากอด “พี่รักอูยองนะครับ พี่ไม่กล้าบอก กลัวสารพัด กลัวอูยองรังเกียจพี่ กลัวว่าระหว่างเรา จะไม่เหมือนเดิม”

 

“ผม....ผมก็รักพี่คุณ”

 

อูยองตอบเสียงอู้อี้จนผมต้องก้มหน้าลงไปถามอีกครั้ง

 

“อะไรนะครับ?”

 

“ไม่พูดแล้ว!” พองแก้มแล้วก็หันไปอีกทาง แต่หน้านี่แดงแปร้ดเลย

 

“อ่ะ” ผมยื่นของให้อูยอง ใช่ครับ กล่องเดิมนั่นล่ะ

 

“เอามาทำไมอีกเนี่ยพี่คุณ?”

 

“เปิดดูสิครับ”

 

ขมวดคิ้วอีกแล้ว แต่ก็ถือกล่องไว้สุดแขน เปิดออกให้ตุ๊กตาโบโซ่หน้าประหลาดมันเด้งออกมา

 

....แต่คราวนี้อูยองมองเห็นสร้อยเล็กๆ ที่คอเจ้าโบโซ๋แล้วล่ะ ^^

 

“พี่คุณ...”

 

“ก็พี่บอกแล้ว ว่านี่น่ะ ของอูยอง”

 

“ก็ทำไมไม่บอกผมดีๆ ล่ะ ตอนชวนไปเลือกผมนึกว่าซื้อให้วิคทอเรียนูน่า ก็เลยจิ้มส่งๆ”

 

“ว่าแล้วเชียว ตอนเลือกนี่ตาแทบไม่มอง”

 

“พี่คุณ!”

 

“ค้าบบบ”

 

อูยองโผเข้ากอดผม แก้มนิ่มเคลียอยู่ที่บ่า ทำให้ผมยิ้มไม่หุบ ลูบแผ่นหลังเล็กๆ นั้นอย่างเบามือ

 

“พี่จะบอกความลับอูยองอย่างนึงนะครับ”

 

“???”

 

 

“We got married คู่คุณทอเรียน่ะ..ยังไม่จบในเร็วๆ นี้หรอกนะ”

 

“พี่คุณ!”

 

END.

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk: มาเร็ว เคลมเร็ว หลังจากที่ทิ้งพาร์ท 1 ไว้เมื่อหลายเดือนก่อน วันนี้ได้ฤกษ์ดีมาแต่งต่อ จำของเก่าไม่ได้! ฮวากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เอาเป็นว่า ลืมๆ อันนั้นไปแล้วอันนี้เป็นฉบับเต็มนะคะ (มั่วมาก) เรื่องมันอาจจะห้วนๆ ไปหน่อยนะคะ ไว้เจอกันใหม่เมื่ออูยองต้องการ

 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ^^