**Park's World**

Title: Little Lot Like Love - ลุ้นรักป่วนก๊วนเทพ

 

Author: ParkWorld

Genre: Romantic- Comedy

Pairing : NO Yoosu, NO Yunjae, just their fiction

Starring: TVXQ boys & Wonder Girls

 

 

 

 

22. จังซี่มันต้อง...ฉลอง!

 

 

หลังกลับจากไปออกค่ายอาสาที่บ้านนอกได้ไม่ถึงอาทิตย์ เด็กๆ Little Lot ก็มาตายรังกันที่ "ห้องกำ" เหมือนเช่นทุกวัน

 

ชางมิน ยูชอน ยุนโฮ และอีกทีมคือเยอึน เจ๊ยูบิน ซอนเยกำลังตบตีแย่งคอมเครื่องเดียวที่มีอยู่ในห้อง เพราะฝ่ายนึงจะเล่นเกมส์ อีกฝ่ายจะเล่นเนต ส่วนแจจุงนั่งออนไลน์ผ่านมือถือแบบไม่ง้อใครอยู่มุมห้อง จุนซูโซฮีนั่งง้องแง้งกันอยู่ตรงโซฟา ส่วนซุนมี ไม่ต้องเดาก็นึกภาพออก...หลับ! (ทั้งปี)

 

 

"มีใครอยู่มั้ยค้าบ..." เสียงแหลมๆ แบบนี้ ไอ้เต้าหู้แน่ๆ

 

"ไม่มี!!!"

 

"อ้าว แล้วนั่นเสียงแมวที่ไหนครับ?" อนยูล่ะสงสัย

 

"ไอ้ยูชอน มันหลอกด่าว่าเมิงไม่ใช่คนอ่ะ" ชางมินรีบเสี้ยม

 

"อ่ะ ผมล้อเล่นครับ พี่ๆ" ประธานค่ายรีบเดินเนียนเข้ามาในห้องที่เหล่าคนดังของมหาลัยสิง(?)อยู่ แต่จะขยับไปทางไหนก็มีแต่คนรังเกียจ (T_T)  เพราะเห็นหน้าตาจืดๆ แบบนี้ เดินเข้ามาทีไรหาเรื่องวุ่นวายมาให้ทุกทีสิน่า

 

"อนยูมีอะไรหรอ มาหาพวกเราถึงที่เลย?" โซฮีถาม ใจก็หวั่นๆ มันจะมาชวนไปลำบากที่ไหนอีกว้า

 

"อย่าทำหน้าแบบนั้นกันสิครับ อิอิ" ...มันยังมีหน้ามาหัวเราะ "ผมมาชวนไปเที่ยว"

 

"จะชวนไปจัดผ้าป่าวัดไหนอีกล่ะแก" เจ๊ยูบินถามออกไป

 

"วัดแถวบ้าน..ยึ้ยย ไม่ใช่ครับ คือผมจะมาชวนไปเที่ยว ไปเที่ยวกลางคืน"

 

"........."

 

เสียงจิ้งหรีดร้องกันระงม เพราะทั้งห้องกำลังนิ่ง เงียบ หืม?

 

"อ่ะ งงๆ" เต้าหู้ชี้หน้ากราด "ก็ผมกับเพื่อนๆ ชายนี่อีกสี่คน อยากตอบแทนที่พี่ๆ ช่วยไปทำค่ายที่ต่างจังหวัด ก็เลยอยากจัดปาร์ตี้เล็กๆ ฉลองในผับน่ะครับ ไปกันให้ได้นะครับ"

 

"จะดีหรอ จัดในผับเนี่ยนะ เรายังเรียนกันอยู่เลยน้า" ชางมินพูดขึ้น

 

"อย่าเพิ่งมาสร้างภาพเลยครับ ของฟรีไม่ได้มีบ่อยๆ นะเอ๊อ" เต้าหู้ดักคอ ชางมินล่ะเซ็งจริงๆ คนรู้ทัน "ผมจองโต๊ะไว้แล้วอ่ะ งานนี้กินฟรีทั้งคืน"

 

"แหมเกรงใจจัง งั้นไปก็ได้" ชางมินตอบรับทันที เหล้าฟรี แพล่บ!

 

แล้วก็มีเสียงพึมพำ ไป ไป ดังระงมไปทั้งห้อง

 

"ไม่ไปนะ วันนี้ตอนเย็นต้องไปทำงาน" แจจุงพูดเสียงดังมาจากมุมห้อง

 

"นายจะไปไม่ไปก็ไม่มีใครสนใจอยู่แล้วล่ะค่ะ รุ่นพี่" ซอนเยสวนขึ้นมา "แต่เค้าไปนะ อนยู"

 

"ดีครับ แต่ว่า...รู้แล้วอุบไว้เลยนะครับ งานนี้ห้ามให้ท่านอธิการเยรู้เด็ดขาด" อนยูรีบแจ้ง

 

"ดีมากค่ะ" เยอึนชม "เพราะท่านเยกับท่านรองเชวเข้าไปงานไหน วงแตกงานนั้น"

 

"งั้นก็รีบกลับบ้านไปแต่งตัวสวยๆ หล่อๆ นะครับ แล้วสามทุ่ม เจอกัน"

 

แล้วเต้าหู้ก็พาหน้าจืดๆ ของมันจากไป

 

 

"ไร้สาระจริงๆ ไปดีว่า" แจจุงก็เดินออกจากห้องไปอย่างไม่สนใจใคร

 

ซอนเยมองตามท่าทางเก๊กๆ นั้นแล้วหมั่นไส้สุดๆ "ไปกันเถอะค่ะ สาวๆ"

 

???

 

เมื่อเห็นทุกคนดูงงๆ ซอนเยก็รีบเฉลย "ไปแต่งตัวสวยๆ รอไปงานคืนนี้กันเลย!"

 

....แล้วนายจะเสียใจ ที่ไม่ได้ไปงานนี้ คิมแจจุง!

.

.

.

"ซอนเย หยิบลิปกรอสสีพีชให้เค้าด้วย" โซฮีชี้นิ้วสั่ง

 

"จะสวยกันไปไหนแม่คู๊น ได้ข่าวไปกินเหล้า" เจ๊ยูบินถามขึ้นมาด้วยความรำคาญ ปนกับความงง ว่าแล้วเราจะมานั่งอยู่กับสาวๆ พวกนี้ทำไมเนี่ย (- -")

 

เยอึนกรีดอายไลน์เนอร์เสร็จ ก็หันมาตอบ "ก็งานนี้แหละค่ะคุณพี่ พวกเราจะได้สวยในที่มืด"

 

"ส่วนเค้าจะสวยไว้ก่อน เผื่อมีคนมาชอบพี่จุนซู จะได้จัดการสะดวก" โซฮีก็เอาบ้าง

 

"โอ้ หน้าตาอย่างแฟนเธอนี่ยังจะมีคนกล้ามาชอบอีกนะ" เจ๊ส่ายหัวเอือมๆ "แล้วจะแต่งเนื้อแต่งตัวอะไรกันมากมาย เดี๋ยวเมามาก็หมดสภาพแล้ว ของฟรีสิสำคัญ!"

 

"เดี๋ยวก็จับไปอยู่กับไอ้ชางมินซะนี่" เยอึนก็เอือม พวกชอบกินฟรี

 

"ไม่ล่ะ" เจ๊ทำหน้าจริงจัง "ฉันไม่ชอบหน้ามัน มันไม่หล่อ"

 

"ต่อมมองคนหล่อทำงานด้วยหรอ อย่างเจ๊น่ะ" เยอึนหันไปถามเจ๊ยูบินที่เริ่มเอนตัวลงนอนอย่างเบื่อหน่าย "แต่ก็แน่ล่ะ มีคนหล่ออย่างยุนโฮอยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลา เป็นฉันก็ไม่มองผู้ชายที่ไหนแล้ว" ^ ^

 

เจ๊เด้งตัวขึ้นมาอย่างฉับพลัน "ห๊ะ ไอ้ห้อยแหลมอ่ะนะ เรียกว่าหล่อ"

 

"เรียกซะหมดสภาพเลยเหอะ เราอย่าไปคุยกับเจ๊เค้าเลย" ซอนเยตัดบท "แล้วซุนมีจะไปด้วยมั้ย?"

 

"ไม่ไปมั้ง ขี้เกียจ" เด็กที่กำลังจดอะไรขยุกขยิก เงยหน้าขึ้นมาตอบ

 

"เฮ้ยยย ไม่ได้นะ เราต้องไปเปิดหูเปิดตา....อ๊ะ แป๊บนึงนะ โทสับดัง"

 

ซอนเยเอื้อมมือไปกดรับสาย ใครกันนะโทรมาขัดจังหวะคนกำลังจะเมาส์ "ฮัลโหล"

 

"เหยิน ทำไรอยู่?"

 

(- -") "ไม่ได้ทำอะไร แต่ถ้านายยังเรียกฉันว่าเหยินอีกทีเดียว ฉันจะกรี๊ดใส่หูนายแน่ๆ ไอ้พี่แจจุง"

 

"เฮอะ" แจจุงทำเสียงขึ้นจมูก "กลัวที่ไหน นี่ เย็นนี้ไม่ต้องไปนะ เที่ยวผับอะไรนั่นน่ะ"

 

 "แล้วจะไปหรือไม่ไปมันเกี่ยวอะไรกับรุ่นพี่อ่ะ ยังไงตัวเองก็ไม่ไปอยู่แล้วนี่" อะไรของเค้า เปลี่ยนเรื่องได้แบบไม่มีประเด็น

 

"ก็เพราะฉันไม่ไปไง เธอเลยห้ามไป เข้าใจรึป่าว?"

 

"ไม่เข้าใจ เกี่ยวกันตรงไหน งง"

 

"เออ ไม่เข้าใจก็ช่าง แต่ห้ามไป โอเคมั้ย"

 

"ไม่โออ่ะ จะไปอ่ะ" ซอนเยสะบัดหน้าใส่ (เหมือนเค้าจะเห็นเลยนะตัวเธอออออ)

 

"ตกลงคือจะไปให้ได้สินะ" แจจุงงึมงำใส่โทรศัพท์ ก่อนจะกลับมาเสียงดังอีกรอบ "นี่! งั้นห้ามออกมาจนกว่าฉันจะไปรับ เข้าใจมั้ย!"

 

"เว้ออ" ซอนเยดึงหูออกแทบไม่ทัน "ทำไมอยู่ดีๆ ต้องตะโกนด้วย...แล้วทำไมฉันต้องทำตามที่นายสั่งด้วย แล้ว...เฮ้ยๆๆๆ ไอ้พี่แจ"

 

วางหูไปแล่ว

 

"หนอย โทรมาสั่งๆๆๆ แล้วก็ตัดสายทิ้งหรอ" ซอนเยบ่นอย่างหัวเสีย

 

"ใครโทรมาอ่ะ พี่แจจุงใช่ป่ะ?" โซฮีต่อมอยากรู้กำเริบ

 

"ใช่" ซอนเยรับคำ ก่อนจะหันไปเจอสายตาแปลกๆ อีกสี่คู่ "ทำไมมองหน้าเราแบบนั้นอ่ะ?"

 

"แหมๆๆๆๆ" เยอึนถึงกับเดินมาแซว "ตั้งแต่หลงป่าด้วยกันเนี่ย ความสัมพันธ์คืบหน้าเลยน้า"

 

"พูดอะไร ไม่เห็นรู้เรื่อง" ซอนเยหน้าแดง พยายามหาเรื่องกลบเกลื่อน แล้วก็หันไปเจอตัวช่วย

 

"ฉันว่า...เวลานี้อย่าเพิ่งมาแซวกันเลย...เรามาหาอะไรเด็ดๆ ทำกันดีกว่า หึหึ"

.

.

.

.

.

"เอ้า ชน!!!!"

 

ชางมินนำทีมชนแก้วสังสรค์ เรื่องกินเรื่องดื่ม ถนัดมากครับพี่น้อง เหอๆ

 

"ทำไมป่านนี้พวกสาวๆ ยังไม่มาอีกวะ" ยูชอนบ่นเสียงดัง

 

"ดีออกเมิง คนน้อย กับแกล้มเหลือเยอะ" ..ชางมินห่วงของกินตลอดเว

 

"ไอ้น้องตะเกียบอ่ะ ไม่มาแน่ๆ แต่น้องโซฮีต้องมากับจุนซูอยู่แล้ว ส่วนอิเจ๊กับพี่กูก็เป็นพวกชอบของฟรี ป่านนี้ก็น่าจะมากันได้แล้ว...." ยูชอนยังสรุปการคาดคะเนเรื่อยเปื่อยของตัวเองไม่ได้ แล้วก็มีเสียง

 

"มาแล้วจ้า....." เสียงเจ๊เยอึนดังลั่นผับ และเมื่อสองหนุ่มหันไป ก็เจอ

 

 

 

 

 

 

 

"เจ๊เสือดาว!!!" ชางมินแทบสำลักแก้วเหล้า

 

"พาใครมาด้วยวะ?" ยูชอนหรี่ตามอง พอพิจารณาดีๆ ผู้หญิงสวยสูงผอมขาขาวเนียนที่เดินตามพี่สาวลายเสื้อดาวเข้ามา มันคือ....

 

"ไอ้น้องตะเกียบ!!"

 

"เค้าก็บอกแล้วนะเจ๊เยอึน ว่ากระโปรงตัวนี้มันสั้นไป" ...ซุนมีพยายามดึงกระโปรงลงมาปิดต้นขา ไม่ได้สนใจคนที่ยืนอึ้งทำจมูกบานพะงาบๆ

 

"สวยอ่ะ" ยูชอนพึมพำออกมา ...ไม่รู้รึไงว่าเค้าเป็นโรคแพ้ผู้หญิงขาสวย งืดดดดด

 

"เอ้า อึ้งกันพอรึยัง" เจ๊ถุงเท้าแดงเริ่มอารมณ์เสีย ฉันสวยและเดินนำมาก่อน ก็สนใจกันบ้างนึดนึง "แล้วเด็กๆ ชายนี่ของฉันอยู่ไหน?"

 

"โน่นนน" ชางมินชี้ทางสว่าง เจ๊เยอึนก็ชะเง้อชะแง้ไปตามมือ และก็เห็น

 

เด็ก 5 คนกำลังริงดิงดองกันอย่างสนุกสนาน...

 

Fantastic Allastic Ring Ding ๆๆๆๆ

 

"ว้ายยย เด็กๆ ค้า เจ๊เต้นด้วยยย" วิ่งเข้าไปแจมโดยทันที

 

"เอ่อ..." เมื่อทางสะดวก ยูชอนก็รีบเข้าหาทันที อะไรวะ เห็นนั่งๆ หลับๆ อยู่ตั้งนาน ไม่เคยคิดเลยว่าตอนจะสวยก็สวยได้ถึงขนาดนี้ ต้องรีบจัดการก่อนจะสายเกินไป "น้องซุนมี.."

 

"เฮ้ย ทำไมในนี้มันมืดๆ วะ!" เสียงห้าวดังขัดจังหวะมาจากข้างหลัง

 

"เจ๊ก็ถอดแว่นดำออกเซ่" ชางมินบ่นเซ็งๆ "แล้วไปเอาเสื้อลายเสืออะไรมาใส่เนี่ย ไม่เข้าเลย"

 

"ไม่รู้เว่ย ซอนเยมันจับแต่งมาแบบนี้" เจ๊กระชากแว่นดำออกจากตาในที่สุด "เออ ค่อยสว่างหน่อย แต่แหม ใส่ส้นสูงแล้วมันเมื่อยว่ะ ไอ้ยุน หารองเท้าแตะมาให้เปลี่ยนเด๊ะ!"

 

(- -") ยุนโฮงานเข้า อุตส่าห์ยืนกินอยู่เงียบๆ เนียนๆ

 

"ใส่แบบนี้ก็สวยดีออก"

 

"ไม่เว้ย อย่ามาชมกลบเกลื่อน ไปๆ ไปเซเว่นแล้วไปซื้อแตะยี่ห้อกัปป้ามาคู่นึง เอาเบอร์ 10 สีชมพู"

 

เจ๊โบกมือไล่ ยุนโฮจำใจต้องวางแก้วแล้วออกไปนอกร้าน บ่นอยู่คนเดียว "ลำบากแล้วจะใส่มาทำไมตั้งแต่ทีแรกว้า"

 

"ถ้าไม่มีก็เอาสีเขียวสะท้อนแสงนะเว้ย อย่าเอาสีดำ ไม่ชอบ" เจ๊ตะโกนไล่หลัง (ทั้งที่ตังค์ไม่ได้ให้ไป) ก่อนจะเนียนยึดแก้วเหล้ายุนโฮ ยกโฮกอึกเดียวหมด

 

"อ๊า...." เปล่งเสียงออกมาอย่างฮาร์ดคอร์ ก่อนจะชงเหล้ากินเองอีกแก้ว

 

ซุนมีมองแล้วส่ายหัว กินเข้าไปได้ยังไง ว่าแล้วเบาๆ อย่างเราก็ขอน้ำเปล่าซักแก้วก็พอแล้ว..นั่นไง มีคนรินไว้แล้ว ซุนมียกมาดื่มรวดเดียวหมดเหมือนกันเพราะหิวน้ำ

 

แต่มันไม่ใช่น้ำเปล่า...

 

มันคือวอดก้า

 

ก็ว่าอยู่แล้วเชียว คนแพ้แอลกอฮอล์อย่างเรา กินปุ๊บก็เริ่มคันตะหงิดๆ ....มันมึนๆ โลกเอียงๆ

 

"เฮ้ย ตะเกียบ กินอะไรเข้าไปเนี่ย!" ยูชอนถึงกับผงะ "หมดแก้วเลย.."

 

"โฮกกกกกกกกก"

 

ไม่ใช่เสียงตกใจเวลาเจอผู้ชาย...แต่คือเสียงอ้วก

 

"เต็มๆ"  ชางมินปิดตาแทบไม่ทัน ตอนนี้เห็นน้องตะเกียบอ้วกพุ่งใส่เต็มเสื้อยูชอนที่ซวยเพราะดันยืนอยู่ข้างหน้าน้องเค้าพอดี

 

โซฮีรีบวิ่งมาประคองเพื่อน "ว้าย ซุนมี เป็นอะไร"

 

"เพื่อนน้องไม่เป็น..แต่พี่สิครับ" ยูชอนเรียกร้องความสนใจบ้าง

 

"ว้าย พี่ยูชอน!" โซฮีตกใจด้วย "เลอะหมดเลยอ่ะ พี่จุนซูวววว มาพาซุนมีกลับบ้านหน่อยสิคะ"

 

ก่อนจุนซูจะเดินมาถึง ยูชอนก็ถอนหายใจ "เดี๋ยวพี่พากลับเองก็ได้ครับ พี่จะกลับไปอาบน้ำที่บ้านด้วย"

 

ไหนๆ กูก็ซวยแล้ว (- -")

 

"ป่ะ ตะเกียบ กลับบ้าน สวยได้ไม่ถึงชั่วโมงนะเราเนี่ย" ยูชอนบ่นเซ็งๆ แล้วก็ประคองคนเมาเพราะไม่ตั้งใจออกมาจากผับ

.

.

.

2 ชั่วโมงต่อมา

 

เด็ก Shinee ยังคงเหมาเวที ขึ้นไปเซิ้ง Juliet กันอยู่ ประหนึ่งมันเหมาผับเปิดคอน

 

ฝ่ายข้างล่างก็ไม่น้อยหน้ากัน....

 

"น้องยุนนนน เทเหล้าให้เจ๊หน่อย"

 

ยูบินยื่นแก้วไปแทบจะทิ่มหน้าแหลมๆ ของยุนโฮ...ลูกหมีน้อยต้องทำใจ เป็นเพื่อนเจ๊เค้า บางวันก็เป็นเบ๊ บางวันเป็นคนขับรถ

 

"เอาเหอะ จะเรียกอะไรก็เรียก ชินละ" ยังแอบบ่นอยู่คนเดียว

 

"เมาแล้วก็พาเจ๊เค้ากลับบ่านเห้อออ" ชางมินเหนื่อยใจ "กินเหล้าคนเดียวหมดไปสองขวดแล้วเนี่ย"

 

"งั้นพวกเรากลับกันเลยดีมั้ยครับ ดึกแล้วด้วย"

 

ยุนโฮออกปากชวน คนอื่นๆ ก็พยักหน้าตามๆ กัน

 

"พี่จุนซูขา แวะกินไอติมแล้วพี่จุนซูไปส่งโซฮีด้วยน้า"

 

"ครับๆ"

 

"ไอ้ยูชอนก็หนีกลับก่อน เซ็งจิต" ชางมินบ่น เพื่อนก็ชิ่ง แถมยังทิ้งพี่สาวมันไว้เป็นภาระอีก หันไปตะโกนเรียก "ยัยเจ๊เยอึน กลับบ้าน! มัวแต่ยืนจีบเด็กอยู่ได้"

 

"ป่ะ ยูบิน เดี๋ยวไปส่ง" ยุนโฮจับเจ๊ประคองออกไปหน้าร้าน

 

"บ้ายบาย บ้ายบาย" ซอนเยโบกมือให้ทุกคน

 

แล้วทำไมเรายังอยู่...

 

ออ

 

แล้วไอ้ผู้ชายหน้าไหนมันบอกว่าจะมารับวะ อย่าให้เจอนะ ไอ้รุ่นพี่แจจุง!!!

.

.

.

"ตะเกียบ".....เงียบ

 

"ซุนมี"......ไม่มีเสียงตอบรับ

 

"นี่เมาหรือตายแล้ววะเนี่ย?" ยูชอนจับแขนแล้วเขย่า "ไอ้น้องซุนมี ตื่นๆ ถึงบ้านแล้ว"

 

เรียกยังไงก็ไม่ตื่น ยูชอนยื่นนิ้วไปอังตรงจมูก ออ มันยังหายใจ ..แต่ไม่ค่อยชัวร์ เลยยื่นหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ อืม

 

สวยเนอะ!

 

ใครนะ มาจับยัยเด็กขี้เซาของเราแต่งตัวสวยเหมือนตุ๊กตาบลายด์ขนาดนี้ แก้มก็ใส ขนตาก็งอน ยิ่งดูก็ยิ่งน่ารัก

 

ฟอด

 

...อย่าหาว่าฉวยโอกาสเลยนะครับ ทำเป็นมองไม่เห็นไปแล้วกันครับคนอ่าน อดใจไม่ไหวจริงๆ ขอแอบหอมแก้มนิดเดียวเอ้งงง

 

"อืมมม" เด็กผอมยกมือขึ้นเกาแก้มที่เพิ่งโดนขโมยหอมไป ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น แล้วก็เห็น....

 

"อ๊ากกกกกกกกกกก" เด็กผอมเสียงดังลั่นรถ

 

"เย้อออออออ" ยูชอนตกใจตามไปด้วย แหกปากขึ้นมา

 

อึ้งมองหน้ากันไปมาอยู่สามวิ

 

"ที่นี่ที่ไหน? แล้วทำไมพี่ยูชอนไม่ใส่เสื้อ?"

 

"โฮ่ นึกว่าตกใจเรื่องอะไร!" ยูชอนถอนหายใจอย่างโล่งอก "ที่นี่ก็หน้าบ้านเธอ พี่ขับรถมาส่ง แล้วที่ไม่ใส่เสื้อเนี่ย ก็เพราะ...." ยูชอนยิ้มเจ้าเล่ห์

 

ซุนมียกมือขึ้นกำคอเสื้อตัวเอง อย่านะ อย่าทำอะไรฉัน!

 

"อย่ามาทำท่าแบบนั้น..." ยูชอนรีบดักคอ "ที่ฉันถอดเสื้อก็เพราะมีเด็กมันเมาแล้วอ้วกใส่เสื้อ เหม็นชะมัด เสื้อก็แพง เสียดายนะนั่น แถมยังต้องขับรถมาส่งอีก"

 

ซุนมีทำหน้าจ๋อย นั่งฟังยูชอนบ่นออกมาเป็นชุด "อย่าบ่นเลยน่า ซื้อคืนให้ก็ได้ เสื้อน่ะ"

 

"ไม่ต้องหรอก" ยูชอนรีบยกมือห้าม "ไปๆ รีบเข้าบ้านไปได้แล้ว พี่จะได้กลับบ้านซะที หนาวจะแย่"

 

"อืมๆ" ซุนมีพยักหน้า มองซ้ายมองขวา หยิบได้กระเป๋าถือแล้วก็จะลงจากรถ แต่ทันใดนั้นเอง ก็เอามือปิดปาก

 

"อุบ"

 

"เฮ้ย!"

 

"อ้วกกกกกกกกกกกกกก"

 

ยูชอนน้ำตาจะไหล นึกว่าจะรอดแล้ว เต็มๆ เลย อ้วกพุ่งกระจายเต็มหน้ารถเลยค้าบ (T_T)

 

"เอ้า เต็มที่เลย ไม่ต้องเกรงใจ"

 

...ซวยทั้งคืนเลยครับพี่น้องงงงง

.

.

.
.

พอทำงานเสร็จ แจจุงก็รีบบึ่งรถมาที่ผับ ดึกป่านนี้แล้ว ไม่รู้กลับบ้านกันไปหมดรึยัง แต่พอเห็นคนที่ยืนหน้าหงิกตบยุงเปาะแปะอยู่หน้าร้าน ก็ยิ้มออกทันที

 

"ไง เดี๋ยวนี้รับจ๊อบเป็นยามเฝ้าผับเลยหรอเรา?" แจจุงเลื่อนกระจกรถ ยื่นหน้าออกมาแซว

 

"ไม่มาพรุ่งนี้เช้าเลยล่ะ" ซอนเยกัด ปล่อยให้ยืนรอตั้งนาน ถ้าไม่ได้บอกให้รอกลับไปนานแล้วนะเนี่ย

 

แจจุงเลยลงจากรถมายืนข้างๆ ยิ้มอย่างอารมณ์ดีแบบที่ซอนเยเห็นแล้วคิดว่ากวนประสาทเป็นที่สุด

 

"แต่งตัวซะสวยเชียว ยืนอยู่ตรงนี้ ไม่มีใครมาจีบบ้างเลยหรอเนี่ย...ออ แต่คงไม่มีหรอก...หน้าตาเหมือนกระต่ายโรคจิตขนาดนี้..ป่ะ เดี๋ยวไปส่ง"

 

"เฮ้ยๆๆๆ" ซอนเยรีบหยุด "ไม่ได้ แล้วรถฉันล่ะ"

 

"ไอ้สกูตเตอร์เก่าๆ ของเธอน่ะ จอดทิ้งไว้ตรงนี้แหละ ไม่มีใครเอาไปไหนหรอก แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาเอา"

 

"นี่ อย่ามาว่ารถฉันนะ"

 

"ขึ้นรถไปเหอะน่า" แจจุงดันคนตัวเล็กเข้าไปในรถจนได้ "เร็วๆ สิ หิวแล้ว"

.

.

.
ซอนเยคีบเส้นใหญ่เข้าปากคำใหญ่ แล้วซดน้ำซุปตาม เสียงดังโฮก

 

"เมื่อกี๊ใครบ่นว่าจะกลับบ้าน จะกลับบ้าน ไม่หิวๆ" แจจุงถามกลั้วหัวเราะ

 

ซอนเยค้อนใส่ ก่อนจะหันมองรอบๆ "เอ๋ ทำไมคนเค้ามองโต๊ะเราล่ะ ตะลึงในความสวยของซอนเยคนนี้แน่นอน อิอิ"

 

"ฉันว่าเค้าตะลึงในไอ้ชุดปักเลื่อมวิ้งๆ ทั้งตัวที่เธอใส่อยู่มากกว่า" (- -")

 

"แล้วใครใช้ให้รุ่นพี่พามากินหมี่เกี๊ยวข้างทางแบบนี้ล่ะ เค้าแต่งตัวออกจะสวยงาม"

 

"สวยตรงไหน...กินๆ ไปเหอะน่า ดึกแบบนี้หาร้านกินข้าวยากจะตาย"

 

"อืม แต่ที่นี่ก็อร่อยดีนะ" ซอนเยคีบเส้นเข้าปากอีกคำใหญ่ "ไม่น่าเชื่อ ว่าคนท่าทางไฮโซอย่างนาย จะกินอะไรแบบนี้ได้"

 

แจจุงหัวเราะเขิน ก่อนจะหยิบทิชชู่ซับตรงแก้มที่เลอะให้ซอนเย "กินยังกะเด็กๆ"

 

ความร้อนพุ่งปี๊ดดด ซอนเยถึงกับกินต่อไม่ได้ นั่งนิ่งให้ผู้ชายหน้าสวยเช็ดแก้มให้

 

"เขินอ่ะดิ" แจจุยิ้ม เฮือก เอามีดมาแทงซะยังดีกว่ามาส่งยิ้มหวานให้กัน ไอ้ผู้ชายร้ายกาจ

 

"หลงเสน่ห์ฉันแล้วดิ"

 

(- -") "ไม่เลยแม้แต่นิด อย่ามาหลงตัวเองแถวนี้เลยน่า" ......( ฮือออ พูดสิ่งที่ตรงข้ามออกไปแล้ว)

 

แจจุงไม่ตอบโต้ เอาแต่ยิ้ม ก่อนจะหันไปสั่ง "เฮียครับ บะหมี่น้ำ แยกถุง คิดตังค์ด้วย"

 

"เฮ้ย! ยังไม่อิ่มเลยอ่า" ซอนเยโวยวาย "ทำไมถึง...."

 

คำบ่นที่กำลังจะหลุดออกมา หายเข้าไปในลำคอ เมื่อรุ่นพี่หน้าตาดีคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า ยื่นมือมาลูบหัวเบาๆ

 

"เอาน่า ดึกแล้วกลับไปนอนดีกว่า ฉันสั่งใส่ถุงให้แล้ว พรุ่งนี้เช้าค่อยอุ่นกิน"

 

มือขาวๆ ที่ลูบหัว ตอนนี้เลื่อนมาไล้นิ้วที่แก้มเบาๆ ....มีใครเคยบอกนายมั้ยห๊ะ ไอ้รุ่นพี่ ว่าตากลมๆ หวานๆ แบบนั้น จ้องนานๆ แล้วอยากจะละลาย

 

"ไม่กินแล้ว!" ซอนเยลุกพรวดขึ้น แล้ววิ่งไปนั่งรอที่รถ แจจุงมองตาม

 

.....สงสัยหน้าเด็กคนนั้นจะตลกจริงๆ เห็นแล้วหุบยิ้มไม่ได้เลยสิน่า ^ ^

.

.
.

"ถึงแล้ว!" แจจุงตะโกนดังๆ ให้คนที่นั่งสัปหงกอยู่เบาะข้างๆ รู้สึกตัว

 

"ถึงแล้วหรอ~" ซอนเยยกมือขึ้นขยี้ตา ท่าทางงุ้งงิ้งของคู่กัด ทำเอาแจจุงหมั่นเขี้ยวทนไม่ได้

 

"จุ๊บ" มือแข็งแรงดึงหัวคนตัวเล็กเข้ามา แล้วกดริมฝีปากไปที่หน้าผากแรงๆ

 

"อ๊า!" ซอนเยผลักกระเด็น "ทำอะไรของนายน่ะ!"

 

"ก็ทำไมอ่ะ..." แจจุงลอยหน้าลอยตา

 

"ไอ้บ้าๆๆๆๆๆ" ซอนเยตีไม่ยั้ง ไอ้รุ่นพี่มือปลาหมึก เผลอหน่อยไม่ได้เลยนะ

 

"โอ้ยๆๆๆ" แจจุงเจ็บ แต่ก็หัวเราะชอบใจ จนต้องแกล้งร้องออกมาเสียงดังๆ

 

 

"ทำอะไรกันน่ะ!"

 

เสียงที่หยุดทุกสิ่งอย่าง ซอนเยรีบลงจากรถทันที "พ่อขา"

 

แจจุงเลยรีบลงมาด้วย "สวัสดีครับ คุณพ่อ"

 

"เป็นผู้หญิง พูดครับได้ไง!"

 

ซอนเยรีบสะกิด "เอ่อ พ่อ พี่เค้าเป็นผู้ชาย" (- -")

 

"ผู้ชายที่ไหนหน้าหวานขนาดนี้ ตัวเตี้ยอีกต่างหาก นี่มันทอมชัดๆ!"

 

"คือผม..."

 

"ดูซิ เสียงก็หวาน ซอนเย ทำไมต้องโกหกพ่อด้วย!"

 

"เอาเหอะ พ่อจะเชื่อยังไงก็เอาเหอะ ทอมที่ไหนก็กล้ามใหญ่ขนาดนี้ หนูง่วงแล้ว เข้าบ้านดีกว่า" ซอนเยล่ะเซ็ง พ่อชอบเสียงดัง

 

"งั้นผมลากลับดีกว่าครับ" แจจุงเริ่มคิดว่าอยู่ต่อท่าทางจะอาการหนัก

 

"เดี๋ยว!"

 

แจจุงหันกลับมา แล้วก็เห็นอะไรบางอย่างสีดำๆ อยู่ในอุ้งมือคุณว่าที่พ่อตา

 

(o_O)

 

"เมื้อกี๊.....แกหอมแก้มลูกสาวชั้นใช่มั้ย?"

.

.

.

....งานเข้าแล้วสิ คิมแจจุง

 

 

TBC.

 

 

 

 

 

Talk: หายไปเกือบเดือน กลับมาก็ค้างเชียว เอาน่า อุ่นเครื่องก่อนเผื่อบางคนลืมชื่อตัวละครไปแล้ว5555 (จะหัวเราะทำไม - -") เดี๋ยววันอังคารมาต่อตอนใหม่ให้นะคะ

 

ฟิคลูกเมียน้อย...ปั่นไม่ทันจริงๆ แฮะ